چه لحظه هايي كه تو زندگيم گمت كردم اما تو هميشه كنارم بودي چه دقيقه ها كه حضورت را فراموش كردم اما تو فراموشم نكردي .چه ساعتهايي كه غرق در شادي و غرور تو رو كه پشت همه ي موفقيت هاي من قايم شده بودي از ياد بردم اما تو هميشه به يادم بودي.چه روزهايي كه سرم رو تو لاكم كردم و توي غصه هايي كه فكر مي كردم تو براي تلافي كارهاي بدم برايم فرستادي دست وپا زدم اما تو هميشه كاري رو كردي كه به صلاح منه چه ماه هايي رو كه باهات قهر كردم و فكر مي كردم كه منو دوست نداري اما تو با توفيق يه كارخوب به من ثابت كردي كه دوستم داري وچه سال هايي كه تو خلوتم ازت نترسيدم اما تو هميشه من بخشيدي تو هميشه با من بودي .وقتي زمين خوردم تو با نور اميد نيرويي به من بخشيدي كه بتونم دباره ادامه بدم .وقتي خسته از همه جا و همه كس نااميدانه به تو پناه اوردم تو پناهم دادي.وقتي تو زندگيم سرنوشت منو سر دو راهي قرار دادتو راه درستو بهم نشون دادي وقتي از ادم هاي دور وبرم دلم گرفت و دنيا غم ها شوبهم ارزوني كرد تو به قلب من ارامش دادي .تو با حضورت به خنده هام هدف دادي به گريه هام دليل دادي به زندگيم و به نفس كشيدنم رنگ دادي .وقتي براي اولين بار از ديگران حرف ناحق شنيدم راه تازه اي برام باز كردي تا گذشت و بخشش رو ياد بگيرم . وقتي بهم بخشيدي ازم گرفتي فهميدم معادله ي زندگي نه غصه خوردن واسه نداشته هاس نه شاد بودن واسه داشته ها و وقتي به ازاي نداشته ها بهم چيزاي ديگه اي دادي اون وقت به مهربونيت بيشتر پي بردم و فهميدم بيشتر از اون چه كه هست بايد مهربان باشم .وقتي ديگران درد دلاشون برام گفتن و من خالصانه رو به درگا هت براشون دعا كردم فهميدم كه غصه هاي ديگران بارش سنگين تر از غصه هاي خودمه اون وقت توي وجودم شيريني به ياد ديگران بودن رو چشيدم .وقتي ديگران فقط با گفتن يه جمله همه ارزش و اعتبارم رو زير سوال بردن اون وقت فهميدم كه بعضي ادم ها معناي واقعي خيلي چيزارو درك نمي كنن پس ياد گرفتم بيشتر به ادم ها براي پيدا كردن راه درست فر صت  بدهم .تو توي پستي ها و بلندي هاي زندگي خيلي چيزها بهم ياد دادي .من همه ي داشته هامو مديون تو ام زندگي براي من وقتي معناي زنده بودن مي ده كه تو كنارم باشي .زندگي بهانه مي خوا هد چه بهانه اي قشنگ تر از تو