مردم کرد آشکار است.و شاید این بیان ساده و روشن در ایجاد اشعار غنایی وحماسی ای تا بدین حد

بکر وسرشار از روح زندگی را مدیون همین واقعیت است .با انكه تاثير ادبيات ايراني و عرب در ادبيات

مدون كردي بسيار است ومنظومه هايي با وزن و قافيه به تقليد از اشعار فارسي و عرب سروده اند

با اين همه انجا كه به شعر عاميانه ي كردي لاوژيا بيت مي رسيم روح سركش كرد كه در تنگناي قاعده

اسير نمي شود روي مي نمايد.او با لاوژ كه داستان جنگ قهرمانانش را بيان ميكند انها را مي ستايد

به محبوب عشق مي ورزد ودرد هجران و فراق را فرياد مي كند .ادبيات كرد همان اشعار فولكلور و

ادبيات شفاهي است كه قرنها در سرزمين او مترنم بوده و چنان سرشار از  عواطف انساني و روح

سلحشوري است كه شنونده را مسحور مي كند.او براي همه چيز مي سرايد حوادث تاريخي مصيبت

هاي قوم مرگ و زندگي عشق و اندوه و بيش از هر چيز از محبوب ميگويد

پسر:بگذار مانند پلنگي نگهبان در خانه ات باشم

دختر:بمان همان كه هستي مرا به پلنگ مغرور نيازي نيست

پسر:بگذار چون گرگ وحشي جنگل خصم پليد عشق را بدرانم

دختر:به گرگ گرسنه وحشي نيازيم نيست .دستان كار را در عشق بپروان

پسر:بگذار تمامي گلهاي جهان را اي محبوب زير پاي تو برويانم

دختر:مرا به تمامي گلها نيازي نيست بذر اعتماد را در دل و جانم بپاشان تا برويم در بستر عشق

وبيارايم تن ات را با رخت مهرو مهرباني جاويد.